O kadar derinden bakma gözlerime,
boğulurum İstanbul.
Haliç’e vurur cesedim,
martılar eşliğinde.
Eşkâli bilinmez eşkıya gönlüm,
kaç kaçak sığdırdın ömrüne?
Ufaktan bir yağmur başlar,
arkası fırtına, boran, kar.
Sen gökkuşağı renginde,
esmer tenine inat,
beyaz gelinliğinle...
Dikensiz gül yatağında uzanmış makbul;
bir gün ilmik ilmik sökülürsün.
Caddelere vurursun kendini,
her yüzde beni ararsın
bensizliğinle.
Mevsim sonbahar, yer İstanbul;
yoksa salkım salkım dökülürsün.
O kadar derinden bakma gözlerime,
boğulursun İstanbul.
Kayıt Tarihi : 30.04.2026 02:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!