Uçmayı öğrenmeden, göçmeye mecbur kaldık,
Sevmeyi öğrenmeden, yaradan uzak kaldık.
Bir çift gözde baharı, bir sözde yâri sandık,
Gönlümüzü vermeden, kaybetmeye alıştık.
Bir çiçeği koklamadan, soldu nice düşümüz,
Yalnız alfabeyi değil, yüreği de öğrettin,
Umutsuz geleceğime doğan bir güneştin,
Düştüğüm her yerde elimden tutup kaldıran,
Çocukluk dünyamda en büyük kişiydin, öğretmenim.
Her bakışın bir ders, her sözün bir hatıraydı,
Gönlümde bir sızı değil, bir umut bıraktınız,
Yıpranan defterime yeni satır açtınız.
Dünün çocuklarıydık, bugün yol alan bizler,
Hep sizin emeklerinizdi anlımızdaki izler,
Bir tebessüm, bir nasihat, bir omuz verdiniz,
Sevdiğin kişilere fazla gitme,
Kırılır kalpleri, sözle yetme.
Bir sır verir isen, kimseye etme,
Bir gün gelir seni satarlar oğul.
Eğrilme zulümde, doğruyu tut ki,
Sözün tartısını bil, boş konuşma,
Dil yarası derindir, geçmez zamanla.
Emeğin kıymetini ter ile ölç,
Hazır lokma boğazdan geçer utançla.
Doğru yoldan sapma, kısadır diye,
Oldu işte…
Sevin şimdi.
Ayrılacağız.
Artık aynı gökyüzünü
başka pencerelerden seyredeceğiz.
Bir ara öldüm sandım, düştüm karanlığa,
Ne bir ses vardı orda, ne umut, ne merhem yaraya.
Göğsümde ağır bir yük, sanki taşlarla dolmuş,
Kalbim mi durdu bilmem, ruhum muydu yorulmuş?
Zaman durmuş gibiydi, dünya yabancı bana,
Gönül, sevdiğine yalan söz söyleme,
Seven kalbin sebebi olma.
Dostuna yüz çevirip yol eğleme,
Güvensiz insana yol bağı olma.
Sevgili dediğin gönül ısıtır,
Olmasa…
Sonra konuşalım.
Sözler ağır geliyor bazen,
taşıyamıyor insan kendi sesini bile.
Susalım şimdi,
biraz beklesin kelimeler,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!