Biraz Daha Kal Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Sessizce geldin hayatıma.
Ne zaman geldiğini bile anlamadım.
Şimdi de
geldiğin gibi gitmek istiyorsun.

Gitme.

Ben seni
en çok sustuğun zamanlarda tanıdım.
Bir şey söylemene gerek yoktu.
Gözlerine bakınca
insan anlıyor bazı şeyleri.

Demek ki biz
başından beri aynı yola çıkmışız.
Yan yana yürümüşüz,
aynı yağmurda ıslanmış,
aynı güneşe bakmışız.
İnsan buna güveniyor işte.

Sonra akıl geliyor.
Bir şeyler anlatıyor.
Olmaz diyor,
zor diyor,
hesap yapıyor.
Kalp hiç dinlemiyor.
Kalbin böyle kötü bir huyu var.

Şimdi sana
"Seni çok seviyorum."
desem,
bu cümle sende kalır mı,
yoksa rüzgârın önündeki bir yaprak gibi
uçup gider mi?

"Sana inandım."
desem...
"Biraz daha kal."
desem...
Yine de gider misin?

Ben sonra
her akşamüstü
senden kalan bir şeyi ararım.
Bir sokağı,
bir gülüşü,
belki de adını.

İnsan bazen
tam kavuşacağını sanırken
yalnız kalıyor.

Söyle,
beni
kendimle baş başa bırakıp
gider misin?