Bir Yığın Düş Şiiri - Halil Kumcu

Yarım kalmış kitapta bir yığın düş, dünlerim;
Örselenmiş şarkıda keşkeler içindeyim.

Her an ciğerlerimde hissedilen bir hüzün,
Gözlerine bakmadan yaşamak… bu mu sürgün?

Geçmiş, sarı yaprakta; üflesem, hep toz olur;
Geceler boyu, uykum kaçar, içim kavrulur.

Söyleyemediklerim, yüküyle yorar beni;
Küf tutmuş, pas bağlamış içimdeki her dem'i.

Kaldırsak kirpikleri, yaşlar hemen uçuşur;
Yalnızlığın rüzgârı başkentimden savurur.

Gülüşün bile o kadar uzak… tutamam ki;
Bil, sensiz yangın yeri buralar… ne hazin ki.

Bir kalpte habersiz yaşamak, bu olsa gerek;
Saza vurulmamış türkü gibi iç çekerek.

Masal unutulmuştu yazıya dökülmeden;
Başucumda bir mezar taşına dönüşmeden…

“Sana inanıyorum.” diyebilir mi lisan?
Çok kısaysa yaşam… ve bir adım sonra yoksan…

Hançer gibi saplandı sensiz fotoğraflara;
Bir bir ölüyor düşlerim… şimdi ardın sıra.

📍Şair Notu: “BİR YIĞIN DÜŞ”, yarım kalmışlıkların, söylenememiş sözlerin ve içimize gömdüğümüz hayallerin ağırlığıyla yazıldı. Her mısra, zamanı geri alamayışın, bir fotoğrafta donup kalmış gülüşün ve adını bile anamadığımız acıların sesidir. Bu şiir, bir kaybın ardından değil; hiç tam anlamıyla sahip olunamamış bir sevdanın küllerinden doğdu. Zaman, geçmişi sadece silmekle kalmaz, kimi düşleri de toza çevirir. Ve insan, bazen kendi içinde bir mezar taşının başında bekler gibi bekler suskunluklarıyla. Bu şiir, bir yürek suskunluğunun izini sürenlere, eksik yaşanmışlıklarda kendini bulanlara ithaf edilmiştir.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Gözlerine bakmadan yaşamak, en uzun sürgündür bir yüreğe.
•Bazı yalnızlıklar, şehir değil; başkenttir kalpte.

11 Eylül 2022 / Pazar / Bartın