Bir yarım kalmışlık Şiiri - Mustafa Çeker

Bir yarım kalmışlık oturur göğsünün tam ortasına,
Ne tam nefes alabilirsin, ne de biter içindeki sızı.
Gözünün daldığı her köşede bir hatıranın gölgesi gezinir,
Sanki dünya dönmeyi bırakmış da bir tek sen kalmışsın ortada.
​Unutmak, adını fısıldamaktan bile ağır gelir bazen.
Aynı caddelerden geçersin, aynı rüzgâr çarpar yüzüne,
Ama sen eski sen değilsin artık, o da eski o değil.
Bir zamanlar dünyanı aydınlatan o yangından,
Şimdi sadece avuçlarını üşüten bir kül yığını kalmıştır.
​Gündüzleri kalabalıklar arasında bir maske takarsın yüzüne,
Gülüşlerin eğreti durur, sohbetlerin yarıda kesilir.
Asıl fırtına gece, her şey sustuğunda kopar içerde;
Geçmişin mahkemesi kurulur, zamansız sorular üşüşür zihnine:
"Nerede yanlış yaptık, nerede eksildik?"
​Seversen her yer yar kokardı hani,
Bastığın toprak, aldığın ah bile onun adıyla anlamlanırdı.
Şimdi ise sevilmediğin o soğuk gerçekle yüzleşirsin:
Meğer dökülen tüm terler, çekilen tüm çileler
Bir taraflı yazılmış bir masalın yüküymüş sadece.
​Bir yarım kalmışlık ki bu, ne iyileşir ne tamamen öldürür.
Adını koyamadığın bir gurbettir kendi göğsünün içinde.
Kapanmayan bir parantez gibi durursun hayatın kenarında;
Hikâye bitmiştir çoktan, ama sen hâlâ son cümlede takılı kalmışsındır.