Bir Tüyün Ardından Şiiri - Seyrani Göl

Bu sabah,
camda geceden kalmış
solgun bir buğu vardı.
Parmağımla usulca dokundum;
sanki sana dokunur gibi titredi içim.
Bazı özlemler,
yalnızca kalbin anlayacağı
bir dille konuşuyormuş meğer.

Uzaklarda,
adını bilmediğim bir dere
taşlara sessizce yaslanıyordu.
Her damlanın içinde
sana söyleyemediğim
bir cümle büyüyordu yavaştan.
Keşke bir kez,
başımı omzuna bırakacak kadar
yakın olsaydın.

Sonra bir serçe kondu
bahçedeki yaşlı ceviz ağacına.
Ne kanat çırptı,
ne de ötüp sustu.
Ben onu izlerken
içimde sana koşan
çılgın bir hasret,
kanatlarını kırmamak için
sessiz kalıyordu.

Akşam, göğün üzerine
mor bir yalnızlık serdi.
Yıldızlar birer birer doğarken,
sana dokunamamış ellerim
ceplerimde üşüyordu.
Oysa içimde,
adını her andığımda
yangına dönen
bir sevda vardı.

Bazen düşünüyorum;
eğer bir gün
saçlarını rüzgâr savurursa,
belki o rüzgârın içinde
sana ulaşamamış nefesim vardır.
Belki de
hiç bilmeden
kalbimin en derin yerinden
geçip gidersin.

Seni beklemekten değil,
sana yetmeyen ömrümden yoruluyorum.
Çünkü seni sevmek,
bir ateşi avuçlarında taşımak gibi;
yakıyor,
ama bırakmaya da
hiç kıyamıyorum.

Belki hiçbir zaman
aynı sabaha uyanamayacağız.
Ama inan,
gecenin en sessiz yerinde
kalbim hâlâ
adını usulca fısıldıyor olacak.

Çünkü bazı aşklar,
kavuşunca değil;
kavuşamasa bile
bir ömür insanın içinde
yanmaya devam edince
gerçek oluyor.
S.GÖL