Bir Ömrün Yorgunluğu. Şiiri - Hüseyin Ya ...

Yoruldum, öyle çok yoruldum ki,
Kolum kanadım paramparça oldu
Yürüdüğüm yollar ayak izlerimi değil
İçimde büyüyen sessizliği taşıdı.

Her sabah umut diye açtığım kapılar
Akşam olunca yalnızlığa kapandı
Gülüşlerimi rüzgara emanet ettim
Geriye içime çöken derin bir sızı kaldı.

Omuzlarımda yılların yükü
Yüreğimde söylenmemiş binlerce cümle
Kimse duymadı içimde kopan fırtınayı
Ben susmayı öğrendim, dünya konuştu.

Ne bir kırgınlığı anlatacak halim kaldı
Ne de yeniden başlayacak gücüm
Bir ömür avuçlarımdan kum gibi aktı
Tutabildiğim yalnızca hatıralar oldu.

Şimdi gökyüzüne bakıyorum usulca
Gece bile yıldızlarını saklamıyor benden
Belki yarın yeniden doğar umut
Belki yaralar zamanla kabuk bağlar.

Bugün İçimde yalnızca şu cümle Yankılanıyor.
Yoruldum öyle çok yoruldum ki
En çok da hiç kimsenin duymadığı çığlıklarımı
Taşımaktan yoruldum...

Hüseyin YANMAZ
20.07.2026