Bir Ömrün İzi Şiiri - Salim Diyap

Esmerdin...

Toprağın yağmurdan sonraki rengiydi tenin.

Uzun yolculuklardan dönen kuşların süzüldüğü gökyüzüydü gözlerin.

Kız annesiydin.

Belki de bu yüzden ellerinde telaştan çok şefkat,
sesinde gürültüden çok huzur vardı.

Gülüşün, yorulmuş günlerin omzuna bırakılmış serin bir bahar gibiydi.

Sana bakınca insanlar yaraların iyileşebileceğine inanırdı.

Konuşurken dilinden dökülen kelimeler acele etmezdi.
Her cümlen,
yüreğe usulca bırakılan
bir zeytin dalı kadar sakindi.

Bilmiyorum,
hangi mevsimden yürüyüp geldin ömrüme.

Belki yollarımız
bir daha aynı kapıya çıkmaz.
Belki zaman aramıza uzun yıllar, uzun yollar koyar.

Ama bil ki...
Ne zaman yağmur yağsa ve toprak o eski esmerliğine bürünse,
Ne zaman uzun bir yolculuktan dönen kuşlar göğe değse,
içimden usulca geçen sen olursun