Bir Mülteci Hüznünde Şiiri - Salim Diyap

Ateşten bir top gibi
yuvarlanıyor yurdum ardımda.
Toprağımdan kaçıyorum, suyumdan,
ekinimin yemlediği kuşlardan,
ekmeğimi paylaştığım insanlardan…
Komşum benden,
ben komşudan kaçıyorum.
Can havliyle
vurdum kendimi sınır boylarına.

Düş bilin,
hayal bilin varlığımı.
Yaşamadım ben bu coğrafyada,
giderim de
ayak izlerim
getirmez özlemimi ardım sıra.

Bir anıyım
bu ellerin
çocukluk düşlerinde.
Anlık esip geçen
bir rüzgâr fısıltısıyım
zeytin ağaçlarında.
Akdeniz iyi tanır beni,
bir tek o sormamıştır vatanımı,
ölümüne almış kucağına.

Toprağımda ateş,
ümitlerim kül.
Çalınmış ağacım, kuşum…
Bir ben görürüm
bu görünmez hâlleri,
bir de mavide kan düşlerim.

Öksüzdür kızım,
sermayedir gelinim,
oğlum yetimdir benim.
Bunca memleket içinde
memleketsizim.

Gidiyorum…
Bir silah gibi alnımın şakağına dayayarak garipliğimi.
Gidiyor ve siliyorum bu coğrafyadan
peşim sıra gelen ayak izlerimi.

Hayal bilin,
düş bilin varlığımı.
Sürmedim ben bu toprakları,
sevmedim komşu kızını,
bozkırları okşamadım
çocukların başak sarısı saçlarını da.
Kan ter içinde işlediğim toprakların
kuytularına gömdüm ellerimi.
Avlularda oynayan çocukların kahkahalarında
sakladım neşemi.
Parça parça terk etti ruhum bedenimi.

Silin…
Ne olur silin…
Aranızda yeri olmayan
bu vatansız düşlerimi.