Ateşten bir top gibi yuvarlanıyor yurdum ardımda.
Toprağımdan kaçıyorum, suyumdan,
ekinimle beslenen kuşlardan, ekmeğimi bölüştüğüm insanlardan…
Komşum benden,
ben komşumdan kaçıyorum.
Can havliyle vurdum kendimi sınır boylarına.
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta