Bir Kefen Kadar Şiiri - Mustafa Alp

her yer avaz avaz hıçkırık,
sesi korkutuyor beni, korkutuyor beni.

kim ölmüş diye bakıyorum,
meğer herkes biraz kendine ağlıyor.
bir tabut geçiyor sokağın başından,
dünya, utanmadan dönmeye devam ediyor.

dün birbirinin boğazına sarılanlar
bugün aynı musallada saf tutmuş.
biri dilinden helallik dağıtıyor,
öteki içinde hala hesap tutmuş.

ulan insan,
ölüm de mi yetmedi sana?
iki kürek toprak beklerken başucunda
hala kimin haklı olduğunu soruyorsun.

ne tuhaf saltanat şu yaşamak,
taht dediğin üç günlük sandalye.
bugün üstünde kasılıp hüküm verirsin,
yarın başkası oturur yerine.

her yer avaz avaz hıçkırık,
sesi korkutuyor beni, korkutuyor beni.

ağlayandan değil korkum,
gözyaşı kuruyunca eski kinine dönecek olandan.
çünkü insan ölüyü çabuk gömüyor da
içindeki kini gömecek mezar bulamıyor.

ey ömür,
sen nasıl bir meyhanesin böyle,
kadehi elimize verip
hesabı ecele ödetiyorsun.

hepimiz sarhoşuz biraz,
kimi paradan,
kimi makamdan,
kimi haklı çıkmaktan.

sonra bir sabah
meyhaneci kapıya dayanıyor,
vakit tamam.

ne malı soruyor,
ne mülkü,
ne de kavgayı kimin kazandığını.

bir kefen kadar fakir çıkıyoruz dünyadan.

her yer avaz avaz hıçkırık.

şimdi sesi daha iyi duyuyorum.

bir ana evladına,
bir kadın sevdiğine,
bir dost yarım kalan sözüne ağlıyor.

ve ben
ölümden değil artık,
geç kalmaktan korkuyorum.

sarılacakken gurur yapanlardan,
özlemişken susanlardan,
severken hesap tutanlardan.

çünkü mezarlıklar
haklı insanlarla dolu belki,

ama hiçbir mezar taşında
kavgayı o kazandı
yazmıyor.

işte beni asıl bu korkutuyor.

bir gün
benim de ardımdan ağlayacaklar,
sonra gözlerini silip eve dönecekler.

ben toprağın altında
bir ömür haklı çıkmış olacağım.

ama sevdiğim insana
söyleyemediğim bir kal'ın
artık hiçbir hükmü olmayacak.

✍️