Bir hazan sabahı Şiiri - Gece Gözlü

​Buğulu bir hazan sabahı...
Yapraklar sessizce toprağa düşerken,
Ben seni düşündüm; usul usul, derinden.
Her düşen sarı yaprakta adını aradım.
​Rüzgâr, saçlarını okşar gibi geçti yanımdan,
Ellerim boşluğa kapandı, tutamadı seni.
Gözlerimde biriken o yoğun pus,
Hasretinin aynasıydı sanki.
​Hazan sarısı bir hüzün çöktü omuzlarıma,
Kalbim titredi sensizliğin ağır yüküyle.
Ve o sabah; buğulu, sessiz ve yapayalnız,
Yine sana dönmeden "merhaba" dedim güne.
​Zaman, gözlerimde asılı kalan gölgene takıldı;
Her an, her nefes, her anı sende yanıyor.
Rüzgârın üşüttüğü ellerim,
Savunmasız, kırık ve hâlâ titrek...
​Hazan rengi bir özlem sardı ruhumu,
Dökülen her yaprağa adını fısıldadım.
Ama sen çok uzaktın; ulaşılmaz bir düş gibi...
Ben seni her sabah buğulu camlarda aradım.
​Hâlâ o sabah... Hâlâ sen...
İçimde dinmeyen, dumanı tütmeyen bir yangın.
Her şey senin adınla kavruluyor; sessizce, acıyla...
Artık her adımım bir yaprak kadar yalnız,
Her nefesim ulaşılamayan bir çağrı.
​Gözlerim puslu bir nehir gibi akıyor şimdi,
Kaybolan her anım seninle doluyor.
Seni gördüm buğulu sabahın pusunda;
Dokunamadım... Elime sadece hüzün kaldı.
​Ruhumun en derin kuyusunda o yangın;
Suskun ama yıkıcı bir aşk gibi yanıyor adınla.
Hazan rengine boyanmış dünyamda,
Sensiz her saniye, koca bir ömür kadar ağır.
​Ve ben hâlâ bekliyorum o puslu sabahları;
Sana kavuşmayı değil,
Yalnızca senin hayalinle yanmayı seçerek...