Zeynep Karabulut Şiirleri - Şair Zeynep ...

ben seni rüzgar diye sevdim,
ben seni yağmur diye sevdim;
ben seni canım gibi bildim,
ağla gözlerim ağla
neden! bırakıp beni gittin

birgün bir yerlerde görmüştüm seni,
gözlerin elaydı,ruhun perişan.
attığın adımda onca hezeyan
kapkara günlerin,ömrün heyelan.

birgün gül dalına astım öfkemi,

Son zamanlar iyi gelmedi bana,
Daha bir ağırıyor dizlerim,
Daha bir hızlı geçiyor zaman.
Oysa daha ne planlarım vardı
Yapmadığım,yapamadığım…
Son zamanlar iyi gelmedi bana

Öylece sevdalara kapıldım,
Bakıpta aşık oldum hayata..
Özlemle andığım,
Aşkla sardığım,
Hayaller,rüyalar hep bu dünyada..

mahrumiyet bölgesindeyim
bekledikçe gelmiyorsun ya,
yüreğim kan pompalamıyor.
acz içindeyim,
koşamıyorum sana.
kan içindeyim,

Bazen kirpiklerinde kor olur gece,
Bir destan düşer yüreğine.
Anlatamazsın ruhların ne denli soğuk olduğunu,
İşte en çok o vurur yüreğine.
Sabrın selametiyle kurtulmayı dilerken
Bu u köhne bakışlardan,

Sussuyor insan,
Susuyor şiir.
Tüm dünya iki boynuzun ucunda
Yada yüreğim daraldı yine yokluğunda.
Dizeler anlatamıyor
Yetmiyor kelimelerim

Yitik dünyalardan bozuk sevdalara düştü yolumuz. Ayaklarımız çamura bulandı. Taş değdi gönlümüze, rüzgar esti, kasırgalar kırdı gönül dallarımızı.

Ve sen akıp giderken parmaklarımın arasından bakakaldım ardından,
Kahretmeye bile yetişemedi kalbim, sabretmek şöyle dursun...
Sıksam avucumu kalır miydi birkaç parçan
Yada hatıranın kokusu siner mi üzerime.
Sesine yaklaşasım varken nefesine kalınan hasretin cehenneminde kavrulan
Huzursuz ve gurursuz bir adım daha atmaya korkar oldum

Gözlerinden süzülüp en ücra köşelere sindim sessizce.Öyle yorgun,öyle hüzünlü duvarlar vardı ki kayboldum saatlerce... seni anlattılar,izledim tüm kötücül senaryoları ve güldüm her tebessümünde..

Gözlerinden süzüldüm,evet,gözlerinden.. Sözlerine düşmeyince adım, yanaklarını ıslatsın istedim tüm gücümle. Hissettiğin ben olayım, söyleyemesende.

Özüne sineyim. Sen olup dağ tepe gezeyim. Limanlar yakayım kırıldığın rıhtımlara inat. Dost düşman görsün, yanınca insan nasıl yakar dünyayı, nasıl tutuşur bir devrin insanı.