Bir Eşiğin Gölgesinde Şiiri - Mustafa Alp

kalmak,
bir şehrin ortasında unutulmuş saat kulesi gibi
her gün aynı gölgeyi uzatmak akşama.
zaman geçer,
ama sen geçemezsin içinden.

kalmak,
kapısı aralık bir odada
hiç dönmeyecek birini beklemek gibi.
perde kıpırdar rüzgarla,
kalbin geldi sanır,
ama gelen sadece boşluktur.

ölmek bazen gitmektir derler,
bir toprağa uzanmak,
bir yıldızın sönmesi gibi usulca.
oysa kalmak
kalmakta ölmek başka bir şeydir.

her sabah aynı aynaya bakıp
yüzünde çoğalan suskunlukları saymaktır.
göz altlarında biriken geceleri
kimseye anlatamamaktır.
yaşadığını sanırken
içinde bir şeyin ağır ağır çürümesini duymaktır.

kalmak,
adı konmamış bir sürgündür.
ne biletin vardır gidecek,
ne de cesaretin kalacak kadar güçlü.
bir eşikte yaşarsın,
ne içeri girebilirsin,
ne dışarı çıkabilirsin.

adımların vardır,
ama yönün yoktur.
sesin vardır,
ama kelimelerin kanar.
gülersin bazen,
ama kahkahanın içi boştur,
çınlar da kimseyi çağırmaz.

kalmak,
bir fotoğrafın içinde donmaktır.
herkes ilerler,
saçlar uzar, şehir değişir,
mevsimler defalarca soyunup giyinir,
ama sen aynı bakışta asılı kalırsın.

bir aşkın bittiği yerde
devam etmeye çalışmaktır kalmak.
kırılmış bir fincanı
her gün yeniden yapıştırmak,
ama her yudumda dudağını kesmektir.

kalmakta ölmek,
unutulamayan bir cümlenin
içinde yankı olmaktır.
bir keşke nin gölgesinde
ömür boyu üşümektir.

toprağa düşmezsin,
ama kök salamazsın da.
göğe yükselmezsin,
ama yere de ait değilsindir.
bir ara boşlukta asılı
sessiz bir çığlıksındır.

geceleri daha ağırdır kalmak.
duvarlar konuşur,
tavan üstüne eğilir.
yastığın, sırdaşın olur.
ama hiçbir sır
hafiflemez sabaha.

kalmak,
kendine geç kalmaktır biraz da.
hayallerin kapıyı çalar,
sen yarın dersin.
yarınlar çoğalır,
sen eksilirsin.

bir gün fark edersin
gitmemek de bir vedadır.
kalmak da bir terk ediştir,
ama en çok kendini.

işte o an anlarsın,
toprak üstünde yürüyen her beden
yaşıyor sayılmaz.
bazıları nefes alır,
ama içleri çoktan susmuştur.

kalmakta ölmek,
mezarsız bir kayıptır.
kimse başında ağlamaz,
kimse tarih düşmez takvime.
sen sadece
yavaşça silinirsin hayattan,
kendi gözlerinin önünde.

ve belki bir gün
cesaret, bir sabah gibi doğar içine.
kalmanın küf kokusunu
pencereden dışarı atarsın.
bir adım atarsın,
küçük ama gerçek.

çünkü kalmakta ölmenin
başka bir şekli daha vardır.
bir gün
kalmaktan vazgeçmek.
yürümek.
yanarak, titreyerek,
ama yürümek.

ve yeniden
yaşamayı öğrenmek.

Mustafa Alp
01/10/2024 02.00