Bir Duble Hicran Şiiri - Can Elıf

ömrümün son baharı ...
kaç otuz dörtyıl demiştin..
bir şiir bırakıyorum:
Yalvardım sana ...
Lütfetmedin..
Dokunmayın ağlarım..
dokunmayın ...

Gel...

Bir kadeh daha koy.
Bu gece rakının suyu değil,
özlemin bulansın bardağımda.

Gel...
Hiç konuşma.
Adımı söyleme.
Çünkü sesin değerse geceye,
ben bir ömür daha kalırım sende.

Masanın bir yanı ben,
bir yanı yokluğun.
Mezeler eksilir,
şişe biter,
ama senden kalan boşluk
hiçbir sabaha varmaz.

Ölmek dediğin nedir ki...
İnsan bazen
sevdiğinin yaşadığı şehirde
nefes alırken de gömülür.

Ben çoktan toprağımı seçtim.
Adı sen.

Üzerime her gece
gözlerinin karanlığını örttüm.
Sabah olunca
kimse anlamadı
niye bu kadar üşüdüğümü.

Gel...
Son kez gel.
Ne affet,
ne sev,
ne de kal.

Sadece otur karşıma.
Ben gözlerine bakayım.
Ömrüm,
sessizce bardağın dibine çöksün.

Sonra kalk.
Arkana bakma.
Çünkü döndüğün an
ben yine yaşamayı seçerim.

Bırak bu gece
beni sensizliğin öldürsün.

Ve bir gün,
bir masada
iki duble arasına adım düşerse,
kimse kadeh kaldırmasın.

Desinler ki:

"Bir kadın vardı...
Bir çift göze ömrünü verdi.
Adam gitti.
Kadın ise gitmedi;
yalnızca yavaş yavaş
hayatın içinden çekildi."
desinler ...

İşte benim vedam budur.

Ne gürültülü,
ne kahramanca...

Sadece,
adını son kez içime çekip,
sessizce eksilmek.