1441 gün sonra Şiiri - Can Elıf

1441 Gün Sonra…

1441 gün sonra…
11 saat, 12 dakika…
Saat geçer, gün geçer, ay geçer;
ama ciğerimdeki sızı geçmez.

Ciğer sızım…
Baba…
Ben seni çok özledim be.

Ah be…
Sevdanın yangınıyla kaldım bu dünyada.
Sensizliğin omzuma çöktüğü günden beri
boynum bükük.

Anladım…
İnsanın boynu yalnız acıyla değil,
en çok da çok sevdiğinden eksilince bükülüyormuş.

Sen yoksun…
Ama izlerin hâlâ burada.
Sesin, bakışın, kokun;
hepsi içimde yaşayan bir ömür gibi.

Varsın göğün en mavisinde ol.
Benim göğüs kafesim ciğerimden döküldü.
Her nefes, adını fısıldayan bir sızı oldu.

Göğün en mavisinde,
arşa yükselen her yıldız tozu
bir umut taşıyor sana.

Ben ise burada,
özleminle büyüyen bir çocuk gibi kaldım.

Özledim baba …
En yüksek atış sensizlikti,
en yüksek nabız adındı.

Ve ben,
1441 gündür
her gün biraz daha
“seni özlüyorum” baba…