Bir Dostun Ardından

Dün akşam seni düşündüm.

Nedense
eski bir çay bardağı geldi aklıma.
Hani şu kulpu çatlak olan,
senin yıllardır atmaya kıyamadığın.

Çayı onunla içerdin.

“Bunun tadı başka,” derdin.
Ben de gülerdim.

İnsan bazı şeyleri
sonradan anlıyor.

Birlikte çok yol yürümüşüz.
Kimi zaman konuşmuşuz,
kimi zaman ikimiz de susmuşuz.
Hatta bir keresinde
yağmurda sırılsıklam olup
bir saçak altına sığınmıştık.

Sen ayakkabına bakıp gülmüştün.
Ben de.

Bunlar kaldı işte.

Büyük laflar değil.

Bir gün masanın üzerinde
Nâzım Hikmet’in kitabını gördüm.
Kapağını açtım,
birkaç sayfa okudum.

Sonra kapattım.

Çünkü bazı şeyleri kitaplardan değil,
insanlardan öğreniyor insan.

Mesela yoldaşlığı...

Birinin işine düştüğünde
telefonunu açmak.

“Gel,” dediğinde
nedenini sormadan gitmek.

Cebinde az para varken
ekmeğini ikiye bölmek.

Kızdığında bile
arkadaşını yarı yolda bırakmamak.

Bazen de
hiçbir şey yapamayıp
yanında oturmak.

Bence asıl mesele bu.

Nâzım Hikmet’i okuyunca
ben biraz bunu düşündüm.

İnsan dünyayı tek başına değiştiremiyor belki.

Ama bir insanın yükünü
biraz hafifletebiliyor.

O da az şey değil.

Sen şimdi uzaktasın.

Belki bu şiiri hiç okumayacaksın.

Ama olur da bir gün
eski bir çay bardağı görürsen
beni hatırla.

Ben seni
çatlak kulplu o bardakla hatırlıyorum.

Ve biliyorum;

bazı dostlukların
adı konmasa da
insanın ömründe bir yeri oluyor.

Seninki de öyle.