Bir Ben Bilirim Şiiri - İhsan Emmi

Bir Ben Bilirim

Sorma beyim, sorma halim nicedir,
Gündüzüm karanlık, her an gecedir.
Sırtımda taşıdım koca bir dağı,
Dilimde feryadım tek bir hecedir;

Bir ben bilirim ne çektim bu hayattan.
Gençliğim savruldu yel deryasında,
Umutlar boğuldu sel deryasında.
Kime el uzatsam dikenli bir dal,

Yalnızlık baş ucum, el deryasında;
Bir ben bilirim ne çektim bu hayattan.
Diyarbakır suru gibi yıkıldım,
Kendi ateşime kendim yakıldım.

Bahar bekler iken zemheri vurdu,
Karanlık zindana sessiz çakıldım;
Bir ben bilirim ne çektim bu hayattan.
Ekmek kavgasına ömür tükettim,

Vefasız yollarda menzil tükettim.
Gözyaşım içime aktı her gece,
Kendimi kendime rezil tükettim;
Bir ben bilirim ne çektim bu hayattan.

Anamın özlemi içimde yara,
Felek vurdu beni gurbet diyara.
Ne bir kapı açıldı ne bir yol güldü,
Düştüm çıkılmaz bir derin firara;

Bir ben bilirim ne çektim bu hayattan.
Dost dediklerim hep arkamdan vurdu,
Herkes bir köşede pusular kurdu.
Dertler sofrasında başköşe benim,

Çilem hiç bitmedi, hep devran sürdü;
Bir ben bilirim ne çektim bu hayattan.
Yürekte yaralar kabuk bağlamaz,
Göz pınarım kurudu, artık ağlamaz.

Bu hayat dediğin bir yalan rüzgar,
Giden geri dönüp gönül eğlemez;
Bir ben bilirim ne çektim bu hayattan.
Yorgun bir yolcuyum, yolun sonunda,

Sızılar saklıdır her bir yanımda.
İhsan’ım, kadere eyvallah dedim,
Lakin şu yaralar sızlar canımda;
Bir ben bilirim ne çektim bu hayattan.
Yalnızlık baş ucum, el deryasında;
Bir ben bilirim ne çektim bu hayattan.
Diyarbakır suru gibi yıkıldım,
Kendi ateşime kendim yakıldım.

Bahar bekler iken zemheri vurdu,
Karanlık zindana sessiz çakıldım;
Bir ben bilirim ne çektim bu hayattan.
Ekmek kavgasına ömür tükettim,

Vefasız yollarda menzil tükettim.
Gözyaşım içime aktı her gece,
Kendimi kendime rezil tükettim;
Bir ben bilirim ne çektim bu hayattan.

Anamın özlemi içimde yara,
Felek vurdu beni gurbet diyara.
Ne bir kapı açıldı ne bir yol güldü,
Düştüm çıkılmaz bir derin firara;

Bir ben bilirim ne çektim bu hayattan.
Dost dediklerim hep arkamdan vurdu,
Herkes bir köşede pusular kurdu.
Dertler sofrasında başköşe benim,

Çilem hiç bitmedi, hep devran sürdü;
Bir ben bilirim ne çektim bu hayattan.
Yürekte yaralar kabuk bağlamaz,
Göz pınarım kurudu, artık ağlamaz.

Bu hayat dediğin bir yalan rüzgar,
Giden geri dönüp gönül eğlemez;
Bir ben bilirim ne çektim bu hayattan.
Yorgun bir yolcuyum, yolun sonunda,

Sızılar saklıdır her bir yanımda.
İhsan’ım, kadere eyvallah dedim,
Lakin şu yaralar sızlar canımda;
Bir ben bilirim ne çektim bu hayattan.