Bir Babanın Ardından Şiiri - Dr Yusuf Polat

Mart ilk günden karardı bu sene
En büyük karanlığı
Yaşattı yalnız kalan ömrüme
Ruhumda baba hasretinden kalma
Soğuk bir hava
Kar yağdırır saçlarıma inceden ince

Hani gündüzler zamanla uzayacak
Gün dönümü
Karanlığı düne gömecekti
Kır çiçekleri
Zamansız açacaktı ilk günden
Cemreler adres sormadan
Hava, su
Ve de toprağa düşecekti bu bahar

Zihnimde bin bir dağınık düşünce
Dilimden
Dökülmez tek kelime tek hece
Gözlerimde özlemin
Yüzümde sensizliğin yaşattığı hüzün
İlkbaharın ilk gününde
Kaldı bende son nefeste gülen yüzün

Yorgun gönlümün başköşe efendisi
Yolun sonunda
Kazasız belasız
Mezara girme telaşında
Yarım kalan duyguları
Taş kesilmiş sanki musalla taşında
Kimi otuz, kimi yetmiş yaşında
Kimi daha henüz yolun başında
Hepsi de
Aynı mezar için yola çıkma yarışında
Dünyalara
Meydan okuyan korkusuz bedeni
Son bir kez yüzüme gülme uğraşında