Sessiz Diriliş: Babanın Ardından !

Değerli Dostlar, ​Takvimler 20 Aralık 2014’ü gösterdiğinde, İstanbul’un kalabalığını ardımda bırakıp Ankara’ya, hatıralarımın şehrine geldim. ​Aradan henüz bir hafta geçmişti ki, göğsümün tam ortasına ağır bir taş gibi babamın özlemi ve o tarif edilemez acısı oturdu. Annem her gün arıyor, sesindeki o titrek şefkatle halimi hatırımı soruyordu. Dilimin ucuna kadar gelenleri, içimde biriken o hicranı ona söyleyemiyor, kelimeleri boğazımda düğümlüyordum. ​Kardeşim ile yaptığımız o derin sohbetlerde, onun "Annemle babam bir daha Ankara’ya gelemeyecekler," deyişi hâlâ kulağımda... Normalde her şeye bir cevabı olan, tepki veren ben, bu ağır cümle karşısında sükûta gömülüyordum. Ne hikmettir bilinmez, bu sözlere itiraz edecek gücü kendimde bulamıyor, kadere boyun eğmiş bir teslimiyetle sadece susuyordum. Gördüğüm manalardan sırlar devşiriyor ama kimseye bir şey soramıyordum. ​Bir gece, sanki ruhum bedenden ayrılacakmış gibi bir sarsıntıyla uyandım. Babamın odasında, onun tüten ocağının başında, ciğerimden kopup gelen o derin feryat döküldü dudaklarımdan: "Ah Babam!" O an yüreğim öyle bir yandı, öyle bir kandı ki, bunu beşerin kelimeleriyle tarif etmeye imkân yok. ​Meğer o "Ah" nidası, vuslatın habercisiymiş. Rabbim bizi çok geçmeden kavuşturdu ama dünya sürgününde değil, ebediyet yurdunda... Önce bir Ramazan ikliminde annemi, ardından aynı yılın kasım ayında babamı asıl vatanlarına, Ahirete yolcu ettik. ​Ah Babam... Kim bilir, bu hasretin mürekkebiyle daha neler dökülecek kağıda? ​Rabbim sizleri Efendimiz s.a.a'in şefaatine nail eylesin. Rahmet-i Rahman ile kuşatıldınız; dilerim ki ilahi rahmet her daim yoldaşınız olsun. ​Sevgilerimle ve derin saygılarımla... ​MuMeD Mustafa Mesut Durmuş Gölbaşı Ankara 17. Ocak . 2015