RAUF DENKTAŞ
Bin dokuzyüz yirmi dört yirmi yedi ocakta,
Hakim Raif bey oğlu, Baf’ta dünyaya geldi.
Fevzi Ati Lisesi, bin dokuzyüz otuzda
İstanbul’da okudu, ilim almaya geldi.
Seni anıyoruz gururla atam.
Çünkü istikbal'den, gümanımız var.
Bizim bu topraklar,bizim bu Vatan.
Ağrı dağımızda dumanımız var.
Bu ulusun kökü kesilemez ki.
Gönül kırık,yürek yara.
Sızı bende,sen necisin?
Sen bağrımı yaktın nara.
Közü bende, sen necisin?
Aşıkmı,sevdalımısın?
Gönül bağlamayıp dünya köşküne,
Sinmekmiydi,senin aşkın Melana?
Pervaz vurup yaradanın aşkına,
Dönmekmiydi senin aşkın,Mevlana?
Bir elin semaya,bir elin yere,
................İçimi kemirir durur.
................Bir umut,bir umutsuzluk.
................Arslana versem kudurur.
................Bir umut bir umutsuzluk.
Bakışların umut verir,
İpek Kumaş Yeni eski farketmez
Dike dike günü geçer terzi'nin
Bir makasla yola çıkar, çark etmez
Söke söke günü geçer terzi'nin
İşler iyi ise, moreli iyi
Faydasız sohbetten, faydasız sözden
Köşede boynunu buran yahşıdır
Duymayan kulaktan, görmeyen gözden
Düşkünün halini gören yahşıdır
Asaletsiz avrat, asılsız tay dan
Ben nasıl ben diyeyim,yakışmaz gurur bana.
Benim bende neyim var? düşünmez deli ben; de.
Mevlam ihsan eylemiş, akıl ve şuur bana.
Yaratan dan ötürü,beni sevmeli, bende.
Ben sığındım mevla'ya,başka kapı aramam.
Oğlum hele şu defteri bir getir.
Yalanı sil,defterimde durmasın.
Güzel şey karala bir iki satır.
Kalanı sil, defterimde durmasın.
Diken yakışmamış,gülün üstüne.
Ben sensiz susuzum,ben sensiz açım.
Benim boynum bükük yalnızım şimdi.
Bu alemde sensin,benim ilacım.
Benim boynum bükük, yalnızım şimdi.
El ele tutuşmak oldukça güzel.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!