Bilmez Şiiri - Abdulkadir Cebeci

Bal iner sinekten, insan gizemi bilmez,
Hikmet küçüktedir hep, kibir sır bilmez.

Su herkesindir amma can onsuz durmaz,
Bol diye hor gören akıl ikrâr bilmez.

İpek koza sabrıdır, kibirle giyilmez,
Yük çeker omuzunda, kıymet pazar bilmez.

At şeref sayılırken , çilesini kimse bilmez.
Suçu bineğe atan kendi kusurunu bilmez.

Kadın nurla örtünür, nefs ayıbı bilmez.
Arzuyla bakan gözler bu devri bilmez.

Misk hoş kokar, aslı kandır özü bilinmez,
Gül isteyen gönüller o izârı bilmez.

Cebeci der: Hak bakar öze, sûreti bilmez,
Bu yolu hor görenler varılacak diyarı bilmez.