Belirsiz Kalp Şiiri - Abdulkadir Cebeci

Belirsiz kalbinden öpüyorum seni…
Usulca, çaresizce, sanki son kezmiş gibi.

Çünkü sen, hayatımda adı konmamış ama iz bırakmış tek kişisin.
Herkes gelip geçer sandım…
Ama sen öyle olmadın.
Sen içime işledin.
Ortasına, tam göğsümün en kırılgan yerine.

Ne tam vardın, ne tam yoktun.
Ne tam benimdin, ne tam başkasının.
Ama canımı en çok yakan da buydu işte…
O arafta kalmışlık.
O "belki"lerin içinde kaybolup gidişim.

Vazgeçmek istedim.
Denedim.
Sustum.
Görmezden geldim.
Gecelerce aynı duvara baktım, seni düşünmeden durabilmek için.
Ama olmadı.

İnsan en çok neyi bastırırsa, en çok ona yenilir.
Ben de sana yenildim.
Hem de hiç savaşmadan önce teslim olur gibi.

Sen benim yenilgimsin…
Kabullenmek istemesem de,
Ağlamak gelir içimden her andığımda.

Ama yine de vazgeçemem.
Çünkü sen…
Vazgeçemediğim tek zaafımsın.