Bilmeyişin Yolu Şiiri - Mustafa Alp

nereye gittiğini bilmeden yaşamak
bir trenin sisler içinde kayboluşu gibi
raylar var ama varış yok
yüreğin var ama sığınacak bir kıyı gibi

geceye yazılmış adresler gibiyiz
her harfi eksik, her satırı yarım
bir sigara dumanında savrulan iz
biraz sen, biraz ben biraz da yarım

bilmeden yürür insan, bilmeden sever
bir bakışa sığdırır bütün ömrünü
sonra bir şehir gibi susar kader
kaybeder adını, kaybeder yönünü

nereye gittiğini bilmeden yaşamak
bir limanı olmayan gemi misali
dalgalarla konuşur, rüzgarla ağlamak
içinde biriken binlerce ihtimali

bir kadın geçer aklından gece vakti
saçları rüzgar, gözleri yangın
adını koyamazsın, eksik kalır vakti
ne sen tam sensin, ne de hayatın

yollar uzar, sokaklar daralır
her köşe başında başka bir yalnızlık
bir şarkı çalar, içinden parçalanır
adı yok bu hüznün, sadece alışkanlık

nereye gittiğini bilmeden yaşamak
bir isyanın en sessiz halidir belki
susarsın çünkü anlatmak
kendine bile ağır gelir bazı gerçekleri

ve bir gün anlarsın geç olur biraz
ne yollar sana, ne sen yollara ait
bir ömür sürmüşsün sorusuz, biraz
biraz eksik, biraz yarım, biraz da kayıp ait

ama yine de yaşamak, her şeye rağmen
bir umut saklar en karanlık yerde
çünkü insan dediğin, en çok bilmeden
bulur kendini en dipte, en derinde

✍️