Bilmediğim Bir Mevsim Şiiri - Seyrani Göl

Bir gün beni unutursan,
kendini suçlama.
İnsan bazen,
en çok hiç söyleyemediklerini kaybeder;
zaman ise
bunu kimsenin yüzüne vurmaz.

Belki ben,
akşamın omzuna bırakılmış
ince bir serinliktim.
Gece büyüyünce
adını kimsenin bilmediği
bir gölge gibi
sessizce çekildim hayatından.

Belki de
yağmurdan sonra
toprağa karışan son damlaydım.
Kimse nereye gittiğimi sormadı;
yalnız toprak bildi,
bazı kayboluşların
iz bile bırakmadığını.

Sana kırgın değilim.
Çünkü sen,
hiç başlamayan bir hikâyenin
kahramanıydın sadece.
Ben ise
olmayan bir cümlenin içinde
bir ömür bekleyen
tek kelime...

Bir gün,
hiçbir sebebi yokken
gökyüzüne uzun uzun bakarsan
ve içinde
adını koyamadığın bir eksiklik büyürse...
Bil ki
o, benim yokluğum değil.
Hiç fark etmediğin
varlığımdır.

Beni arama.
Ben zaten
hiç yanında olmadım.
Ama insan,
bazen en uzun yolculuğunu
hiç varamadığı bir kalpte geçirirmiş.
İşte ben,
ömrümü sende tamamladım.
S. GÖL