Bilinmez Mevsimler Şiiri - Aykut Gülgün

Seni yağmurlarını bilmediğim şehirlere gönderdim,
hangi sokakta ıslanırsın,
hangi saçak altında gülüşünü saklarsın bilmeden…

Benim göğümde güneş açarken,
belki senin omzuna usulca kar düşer;
aynı gökyüzünü paylaşamasak da
aynı özlemi büyütürüz içimizde.

Ben burada adını fısıldarken geceye,
orada rüzgâr saçlarını okşar belki…
ve bilmeden bana dokunur.

Seni yabancı kalabalıklara değil,
kalbimin en ince yerinde sakladım aslında;
yüzünü tanımayan aynalara değil,
her baktığım yerde seni çoğalttım.

Bir valize sığdırdığın o kederli gülüşünle
şimdi bilmediğim bulutların altındasın,
ama ben…

Ben hâlâ
en çok sana aitim,
en çok sende tamamım.