Sessiz Yorgunluk Şiiri - Aykut Gülgün

Kimse sormadı bir gün,
“İyi misin?” diye.
Oysa içimde nice fırtınalar koptu,
Yüzüm sadece susmayı öğrendi.

Herkes derdini bıraktı omuzlarıma,
Ben hep taşıdım.
Bir kez olsun dönüp de
“Sen yoruldun mu?” diyen olmadı.

Saatler geçti, günler geçti,
Meğer ben yaşamamışım…
Sadece başkalarının hayatına
Kendi ömrümü eklemişim.

Gülüşlerim ödünçmüş,
Uykularım eksik,
Hayallerim yarım kalmış;
Çünkü kendime sıra hiç gelmemiş.

Şimdi aynaya bakıyorum da,
En çok kendime yabancı olmuşum.
Başkaları mutlu olsun diye
Kendi içimde sessizce kaybolmuşum.

Belki bir gün biri çıkar,
Ne istediğimi değil,
Nasıl olduğumu sorar.
O güne kadar öğrendiğim tek şey şu:

İnsan, herkese yetişirken,
En çok kendini kaybediyormuş