Yoruldum…
öyle bir anda değil
yavaş yavaş fark edilmeden
Her susuşumda biraz daha eksilerek.
Kimse bilmedi içimde taşıdığım yükü
Ben iyiyim dedim
içimden kırılırken bile.
Bazı insanlar vardır
gülüşüyle güçlü sanılır
Oysa içinde
sessiz bir fırtına dinliyordur.
Ama garip bir şey var hayatta
insan en çok yorulduğu yerde
yeniden kendini bulabiliyor.
Artık her şeyi çözmek istemiyorum
Sadece biraz sakinlik
biraz anlayış
ve içimi yormayan insanlar yeter.
Bir pencere önü
ılık bir çay
ve içten bir geçecek hissi.
Çünkü insan büyüdükçe
hayallerinden değil
en çok kendini unutmaktan yorulur.
Ama yine de
kalbin en sessiz yerinde
küçük bir umut hep kalır...
Hüseyin YANMAZ
12.05.2026
Kayıt Tarihi : 14.05.2026 09:59:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!