Ben çocukluğumu.
Sahildeki ağacın altında bıraktım.
Kumlar saniye olsa!
Bastığım yer kadardı, geçen zamanım.
Ne zaman, bir yerde uyuklasam.
Hafif bir esinti uyandırır "o" vaktimi.
Ne yorgun bir beden.
Ne de beyazlamış sakalımı görürüm.
Şimdiki halimden bakarak, "benin" ardında.
Sesi hışırdayan sular çevirir dünyayı.
Ve yüzüme çalar, avuçlarımdan.
Şimdiye uyanırım.
Erenler 2025
"Tükenir kalem"
Kayıt Tarihi : 30.03.2026 04:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Yaşlanıyoruz
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!