Bez Kayık Şiiri - Cüneyt Güzeliş

Gürgenden iskelet, güverte, kürek;
Kaplanmış bez, bezir, yağlı boya;
Dal, çık, yüz, kürekle gün boyunca;
Ana çağırır yemeğe, havlu balkona.

Ahtapotlar kaçar, saklanır kayalara.
Komşunun güzel papatyalarından;
Söz, göz, eller ve gönüller saklanır.
Akşama su üstünde duman, danslar.

Olanak olsa alınacak bir taka;
Pata pata pat pat, haydi balığa;
Hiç çekilmez, uyutmaz rüyada da;
İnsanın aklı hep o ulaşılmazlarda.

Gün gelir olanak olur, kararınca;
Kim bakar artık pancar motora;
Alınır latin yelken, karşı rüzgara;
Akıl kalır bezden kayık ve beyaza.