Beyaz tişört le kalan son bakış

BEYAZ TİŞÖRTTE KALAN SON BAKIŞ

Bir gün
senin çalıştığın yere geliyordum;
elimde sefer tası,
içinde en sevdiğin yemekler…
Yol boyunca seni düşünüyordum,
“Acıkmıştır,” diyordum içimden,
“Biraz da olsa yüzü gülsün.”

Üstelik
senin bana aldığın o beyaz tişörtü giymiştim.
Bilmiyordun…
Sana biraz daha yakın olmak,
biraz sen kokmak istemiştim.
Karşıdan karşıya geçerken
bir araba geldi ansızın.
Bir fren sesi…

dünya sustu.
Sefer tası elimden düştü,
en sevdiğin yemekler
asfalta dağıldı.
Senin bana aldığın beyaz tişört
yemek lekelerine bulandı.

Mahalleli etrafıma toplandı;
ben hiçbirini görmedim.
Sen koşarak geldin…
Başımı dizlerinin üzerine aldın,
ellerin titriyordu.
“Aç gözlerini…
ne olur aç gözlerini!”
diye bağırıyordun.

Ben ise
ölümün kıyısında bile
seni duyuyordum.
Gözlerimi bir kez daha açtım.
Sana baktım…
gözüm
üstümdeki beyaz tişörte takıldı.

O an
içimde kalan son nefesle
sanki senden özür diledim:
“En sevdiğin tişörtü kirlettim…
Yemekleri de döktüm.
Özür dilerim sevgilim…

Sen şimdi aç kaldın.”
sen ağlarken
benim gözlerim kapandı.
insan
ölürken bile
kendini değil,
sevdiğinin aç kalmasını düşünürmüş.

Ben senden giderken
geride bir beyaz tişört bıraktım…
Üzerinde yemek lekeleri,
içinde benim kokum,
sana söyleyemediğim
son cümlem:

“Seni sevdiğim için geldim…
Keşke biraz daha yaşayabilseydim.”
O günden sonra
sen o sokağın önünden her geçtiğinde
gözlerin yere bakıyordur.

Belki hâlâ
asfaltta dağılan yemekleri görüyorsundur.
belki de beyaz tişörtümde kalan
son bakışımı…

Kim bilir,
belki her sefer tası gördüğünde
ellerin titriyordur.
Benim için aldığın o beyaz tişörtü
sakladın mı bilmiyorum.

o tişört benim kefenim değildi;
sana biraz daha yakın kalabilmek için
giydiğim son aşk mektubuydu.
sen…
başımı dizlerinde tutarken
“Gözlerini aç” diye bağırdın ya…
Ben gözlerimi açtım.
Seni son kez gördüm.

O yüzden korkma;
son nefesimde bile
yalnız değildim.
ölümün en soğuk yerinde bile
ellerin ellerimdeydi.
Ben o gün ölmedim aslında…

Senin dizlerinde,
senin gözlerinde,
senin “gitme” diye titreyen sesinde
sonsuzluğa kaldım.

ne zaman
bir tabak yemek kokusu yayılsa sokağa,
belki içinden bir ses geçer:
“Keşke o gün
biraz daha erken koşsaydım…”

Koşardın sevgilim.
Sevda hikâyelerinde,
insan sevdiğine yetişemez;
sadece onun ardından
bir ömür boyunca koşar.

benim senden sana kalan
tek hatıramdır o beyaz tişört…
Üzerindeki yemek lekeleri
hiç çıkmasın.
o lekeler
senin açlığından değil;
benim sana yetişemeyen
son sevgimden kaldı.
— GeceGözlü