Vay Lê Lê Lê Lê ( Şiiri - Mehmet Sena Ekici

Sevgili kardeşim Bülent Polat'ın şiirine yazdığım

NAZİRE

Gönülden gönüle oydu süzülen
Bir dehşet alevdir ki yakılan
Damla damla yaşlardı dökülen
Islandı kara kaşları, vay Lê lê lê lê

Nice bağlarda ötüp, geçti bülbüller
Bağrındayken, sonra yakıp geçti alevler
Sergüzeştiydi sevdalar ondan ona
Koşmaya ne hacet, vay Lê lê lê lê

Kurtikte gördüğüm sıra sıra kavaklar
Çağlarken hep, durmaz o Bengi sular
Başı karlıdır yaz -kış, burdaki dağlar
Demeye kalmaz yandım yar, vay lê lê lê lê

İnci misal dizilir gerdanına kuşlar
Habercisidir bahar'ın daldaki tomurcuklar
Yaza kaldı umutlar, yemyeşil ovanın
Sormaya gelmez çilesi kışta vay Lele Lele

Çekilince Murat, atlı geçer bir bir dostlar
Erdimse bahara, muştulayın ey turnalar
Kesse de yolumu candır Karasu, a dostlar
Rahmete erdi Ağalar, Beyler vay lê lê lê lê

Sızlanma derdinden, gülmüyorsa yüzün
Üzümsüzse bağın, çekmeye değmez hüzün
Alınmaz mı dostların, incitir elbette bu sözün
Satılmış ova, ne kalmış ki gözüm vay Lê lê lê lê

Mehmet Sena Ekici 24/5/2024/Muş

&&&&&&&&&&

Bülent Polat'ın ŞİİRİ
Vay le le

Gönül imbiğinden süzülen
Kor bir alevdir dökülen
Gözünden bir damla gözyaşı
Yaşın yaşın ağlar vay le le......devamı var ا