Beyaz Sefer Şiiri - Yücel Özkü

BEYAZ SEFER
Sonsuzluğa açılan Gemi
Beyaz bir gemiye binmektir ölüm,
Sessiz bir dergâhta çözülür ipler.
Ten kıyıda kalır bir eski gölge,
Ruh, ezel ufkuna doğru gider.

Ne bir feryat kalır dünya ardından,
Ne yük olur geçip giden hevesler.
Kalp, “Ben” dediği yerden usul usul
Bir damla gibi ummana düşer.

Umman çekilmez; umman sensin artık,
Zaman, kudretin önünde eğilir.
Bir ömür dediğin ince bir perde,
Hakikat nefesiyle silinir.

Ne adın çağrılır ne de soyadın,
İsimler fanidir, sırra karışır.
Rüzgâr bile susar o son menzilde,
Kul, kendi hiçliğinde Hakk’a varışır.

Bir başka âleme açılır yolun,
Ne gök bilinir artık ne de mekân.
Kalp dediğin kandil söner sanılır;
Meğer sonsuz nurla dolarmış insan.

Beyaz bir gemiye binmektir ölüm,
Korku değil, vuslatın hikmeti.
Ve insan en son eşiğe vardığında
Anlar: Sonsuzlukmuş aşkın hakikati.

Yücel ÖZKÜ
30 Nisan 2026/07:51