Beyaz kaşkol Şiiri - Zehra Yurtseven

otuz yıl önce ayrılmıştık
sonra beş on yılda bir
birimizin evinde
belki bir düğünde karşılaşmıştık

biz küçük çocuklardık
sen mahallenin bıçkın delikanlısı
iki odalı banyosuz evin
mis kokan yakışıklısıydın
hepimiz sana hayrandık

yüksek okulda
bir kaymakam kızına âşıktın
yokluğa alışamaz deyip
ansızın ayrılmıştın

ayrılırken
bir şiir yazmışsın
geçenlerde bir sandıkta bulduk
daha on dokuzundaymışsın

okuduk
ve çok ağladık

şeytan tüyünün misli vardı sende
annenin kestane gözlü kıymetlisi
sülalenin gözdesiydin
Anadolu türkülerinden biriydin
ne güzel oynardın
baş barı, çiftetelliyi

bize hep bebeğim derdin
neşeliydin nahiftin

otuz yıldır bizim için
tatlı bir tebessüm
içten bir özlem
sessiz bir hayaldin

belki boynunda bir kement
ayağında prangalar vardı
çözemedin

biz seni hâlâ
aynı safta namaza durduğumuz
aynı sofralarda doyduğumuz
en kaygısız en neşeli
çocukluk günlerimizdeki gibi
seviyormuşuz

iki gün önce
eski bir resim geçti elime
annenin gözlerini
sana ne kadar benzetmiştim

meğer çok özlemişim

yıllar sonra yanına geldik
son yıllardaki gibi
yine çok sessizdin

beyaz bir beze bürünmüştün
oysa sen
keten gömlek giyersin

bizi öylece
garip bırakıp gittin

beyaz kaşkolunu verecektik
beklemedin

güle güle
güle güle