Akasya Ağacı Şiiri - Zehra Yurtseven

bir akşam ezanıyla beraber
kayıyor
otobüsün penceresinden
kömür ve sarılmış tütün kokusu sinmiş
ışıklı, isli caddeler

avlusunda soluklandığımız medrese
içlerini hayal ettiğim eski taş evler
demirli küçücük penceresine
Fatihalar bıraktığım külahlı kümbet…

ben sizi çocukken terk etmiştim
şimdi gözlerimden yaşlar süzülüyor
neden

durakta bekleyen ehramlı kadın
eski çeşmeye zincirlenmiş su tası
seyyar satıcının tezgahındaki iğde
gün batarken şehre çöken serin huzur…

ben sizi çocukken terk etmiştim
şimdi gözlerimden yaşlar süzülüyor
neden

son moda uzun beyaz çoraplarım
mavi naylon pabuçlarım
parke taşlarını saydığım uzun yokuş
avuçlarımda tuttuğum buz gibi su
dayımın kucağındaki
bir kasa sade gazoz

siz beni çocukken terk etmiştiniz

şimdi çiçekleri için dallarını incittiğimiz
akasya ağacına mı ağlıyorum