Beyaz Bulut Şiiri - Kasım Kobakçı

Toprak safça nefes alır,
Kayalardan sular akar.
Sahtelikler geri kalır,
Ağaç göğe dimdik bakar.
*
Rüzgar eser başlar döner,
Tüm canlılar raksı dener,
Yağmur iner ateş söner,
Kır çiçeği tacın takar.
*
Boya sürmez kendi yüzü,
Sade söyler gerçek sözü,
Alev alev yanar közü,
Yalın halle yola çıkar.
*
Ne maske var ne de yalan,
Özden kopup bize kalan,
Issız kırda ceylan olan,
Kötülüğü ezip yıkar.
*
Maskeleri yere attın,
Saf toprağa gidip yattın,
Bu gerçeği ruha kattın,
Süslü hayat canı sıkar.
*
Doğal olan yavaş yavaş,
Zorluklarla yapar savaş,
Toprak ona olur sırdaş,
Sahtelikten ruhlar bıkar.
*
Ormanlarda bulunur yol,
Doğaya sen uzat bir kol,
Saf havayı içip de dol,
Çıplak gerçek ateş yakar.
*
Beyaz bulut pamuk yaprak,
Bizi bekler kara toprak,
Yaşam saftır sular berrak,
Gökyüzünden şimşek çakar.