ben öldüğümde ne yaparsın.
anam
şiir söyler türkü yazar ardımdan da
sen, senin anan..
yıllarca peşinden koşan bu adam
toprağa düştüğünde günün birinde.
benim kimseyle bir alıp veremediğim yok
benim kimseden bir isteğim yada beklentim de yok
benim bir sevgilim bile yok
beni bu şehirde tutmaya artık sebep yok
içime atardım hep senden gelen dertleri
benim bir tanem uyuyor
ben uyumuyorum.
benim bir tanem
tatlı bir rüya görüyor
ben göremiyorum
artık..
ben uyurken arkamdan gelip de
beni vurma
ne olur acı bana
rüyalarımda bile kabuslar görür oldum
uykularım bölük pörcük
yataktan yorgun kalkıyorum hep
bana çay iyi geliyor.
bir de bu müzik
sen yokken çay içip bu müzigi aciyorum.
habire bişeyler karaliyorum.
senin de okudugunu bildigimden yazdiklarimi paylasiyorum.
bana buradan git diyorsun.
söyle sevgili.
ne kadar uzağa gideyim.
o kadar uzağa gitsem de
senden ne kadar uzaklaşabilirim.
ayrılmamızın üzerinden kaç yıl geçti
ben hala seni gördüğüm o ilk günü bile
hiç unutamıyorum.
sen gün be gün beni unutmaya çalışırken
ve bayağı başarılı olmuşken
işte ben o ilk günden başlayarak
Bakmayin sarmayin kanayan yarami.
Acmadi yar telefonu,
Acmadi sizlatti yarami.
Kirildi gul dallarim.
Dikenler oldu,
Batti icime...
Bak yine ben geldim.
Saat 12.00.
Herkes yemege gitti.
Ben gitmedim.
Odanin bosalmasini bekledim,
Yine sana yazacaktim.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!