Kervan uğramaz, yol geçmez vahalar,
Çöllerden kurak bereketsiz topraklar,
Ne gönül bağlar, ne âşık ağlar,
Tarihe karıştı eski sevdâlar.
Kuralsız şehirler, bin yıllık konaklar,
Kapılar eski
Menteşeleri eriyor
Zaman, mekan, yıllar bir bir eriyor
Belki gün gelir de çalarsın diye
Küçük bir aralık bıraktım
Sen dışında biri girmesin diye
Satırlardan kelimeler akarken sayfalara,
İşte benim gönlümde sana böyle akardı,
Görünce kış mevsimim dönerdi ilkbaraha,
Kurumuş dallarımdan filizlenirdi mevsim meyvaları.
Sen, parmak uçlarıma düşen bir kar tanesi,
Dudaklarından esiyordu akşamın yelleri,
Gözlerin geceye meydan okuyor gibiydi,
Ellerinden devşirir Gülhane lalelerini,
Sen ki en güzel çiçeğisin baharın görebileceği.
Akşamın fecriyle aydınlanırsa sokaklar,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!