Benim Yolum Şiiri - Meryem Çiftci

• 

  Özgen Öz

  Bu şiir yalnızca bir şiir değil; insanın kendi içindeki karanlığa karşı tuttuğu bir meşale gibi okunuyor. En güçlü yanı, acıyı inkâr etmemesi. Çünkü gerçek cesaret, "Hiç düşmedim." demek değil, "Düştüm ama yeniden ayağa kalktım." diyebilmektir.
  Şiirin başındaki "Aynadaki yüze bakıyorum bazen" dizesi, aslında insanın kendisiyle yüzleşmesidir. Ayna burada yalnızca cam değildir; geçmişi, yaşanmışlıkları ve yorgunluğu gösteren sessiz bir tanıktır. Yüzdeki çizgiler zamanın değil, verilen mücadelenin imzasıdır.
  "Bedenim bir savaş meydanı sanki bu aralar" ifadesi, fiziksel ya da ruhsal yüklerin ağırlığını hissettiriyor. Ardından gelen "İçimde sessizce kanayan yaralar var." dizesi ise en derin acıların çoğu zaman görünmediğini anlatıyor. İnsan bazen en büyük savaşını, kimsenin fark etmediği sessizlikte verir.
  Şiirin kırılma noktası ise şu dizelerde başlıyor:
  "Ama düştüysem de kalktım yine,
  Kendi ellerimle, kendi gücümle."
  Burada mağduriyet yok; irade var. Kurtarıcı beklemeyen, kendi küllerinden doğmayı bilen bir ruhun sesi duyuluyor.
  "Korkularım var, yalan değil; fakat umudum korkularımdan daha büyük."
  Belki de şiirin en güçlü cümlesi bu. Çünkü korkusuz olmak insanı güçlü yapmaz; korkularına rağmen yürümek gerçek cesarettir.
  Son bölümlerde şiir, kişisel bir hikâyeden evrensel bir direnişe dönüşüyor:
  "Benim adım sabırdır, mücadeledir, inançtır."
  

  Devamını Göster

  • 0
  • 0

  Cevap Yaz
  Meryem Çiftci

  Çok Güzel Anlatmışsınız Teşekkürler

TÜM YORUMLAR (1)