Benim Olmayan Hayat Şiiri - Mustafa Alp

sanki bir başkasının uykusundan
uyanmış gibiyim sevgilim
ellerim bana ait değil artık.

yüzüm, eski bir fotoğrafın kenarında unutulmuş
solgun bir adam gibi bakıyor dünyaya.

bir hayatın içine bırakılmışım
ama kimse bana
bu senin hikayendir dememiş.

oysa ben
bir dağın yamacında sessizce büyüyen
yalnız bir ardıç olmak isterdim.

rüzgar ismimi bilsin,
yağmur alnıma düşsün yeterdi.

şimdi kalabalıkların ortasında
kendime çarparak yürüyorum.

sanki yaşanmış bir hayatı yaşıyorum
odaları önceden terk edilmiş,
bardaklarında başkasının dudağı kalan
bir ev gibi.

kapıları açıyorum
anı çıkıyor karşıma
ama hiçbiri benim değil.

bir kadının gözlerinde kalmışım belki
hiç sevemediğim bir şehrin akşamında
ve sonra aceleyle
başka bir ömrün içine dikilmişim.

bazen konuşurken bile
kelimeler emanet duruyor ağzımda.

çünkü insan
kendi sesine yabancıysa
hangi cümle yuva olur ona?

geceleri düşünüyorum.
ben gerçekten yaşadım mı
yoksa sadece
başkalarının bıraktığı boşlukları mı doldurdum?

bir tren geçiyor içimden sürekli.
gitmek diyorum
ama nereye gitsem
aynı senaryo oturuyor karşıma.

aynı eksik masa,
aynı yarım kalmış çay,
aynı bir şey unutuldu burada hissi.

tanrım,
insan bazen neden
kendi hayatına sonradan gelmiş misafir gibi olur?

aynaya bakıyorum,
gözlerim benden önce yorulmuş.

ellerim bir çocukluk arıyor ceplerimde.
oysa bütün çocukluklar
çoktan eve dönmüş.

şimdi ben
gecenin kıyısında duran bir lambayım yalnızca.

ışığım var belki
ama kimin için yandığımı bilmiyorum.

ve içimde sürekli
başka bir hayatın ayak sesleri.

orada
daha çok gülen biri var sanki.
sevdiğini kaybetmeyen,
şiir yazarken ağlamayan,
sabaha biraz daha inanan biri.

ama ben
buradayım.

yarısı unutulmuş bir kaderin içinde,
adını yanlış yazmış bir hikayenin ortasında.

sanki yaşanmış bir hayatı yaşıyorum
benim olmayan
ve her gün
başkasının rüyasından geçerek
kendime ulaşmaya çalışıyorum.

✍️