Tavan aşağı iniyor, taban yukarı çıkıyor,
Duvarlar kireç değil, hepsi beni okuyor.
Sokaktaki o adam adımı nereden bildi?
Ceketinin düğmesi gözüme dik dik bakıyor,
Bütün şehir bir olmuş, arkamdan iş çeviriyor.
Yansımam aynadan çıkmış, odada tek başına,
Ben geçip oturmuşum o camın arkasına.
Kendi sesimi duydum yan komşunun sesinde,
Bir tuzak var besbelli her yemeğin tasında,
Gölgenin ayak sesi yankılanır ensemde.
Saatler durdu artık, akreple yelkovan küs,
Gözümü kapatsam da karşımda aynı kabus.
Beni buraya koyan anahtarı saklamış,
Herkes bir şeyler saklar, her gülüş bir casus,
Şimdi sen bu şiiri benden mi duydun yani?
Kayıt Tarihi : 23.05.2026 03:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!