Ben Yüzmeyi Seçtim Şiiri - Mustafa Alp

bir ara huzurlu limanda olduğumu sandım.
hani şu masallarda anlatılan,
dalgasız, rüzgarsız,
insanın kendi sesinden bile kaçabildiği yerlerden.

meğer ben susmuşum,
deniz değil.

gemi dediğin nedir ki zaten,
iki tahtanın birbirine dayan demesi,
bir de insanın kendine söylediği en güzel yalan.

ben de söyledim.
iyiyim dedim,
geçer dedim,
alışır insan dedim.

alıştıkça eksiliyormuş insan,
onu demediler.

sonra bir baktım,
içim su alıyor.
öyle bir yerden ki
ne gözle görünür
ne elle tutulur
ama ağır ağır batırır adamı.

bağırmak istedim.
ben gidiyorum ,diye
sesim kendime çarptı, geri döndü.

çünkü herkes
kendi gemisinin kaptanı değil artık,
kendi batışının bahanesiymiş.

bir ara güldüm
alışkanlık.
insan en çok batarken güler,
ayıp olmasın diye değil,
yakıştıramaz kendine yıkılmayı.

sonra anladım.
huzur dediğin liman değil,
insanın kendi fırtınasına
el sürüp korkmamasıymış.

benim içim hala dalgalı
hem de nasıl.
ama artık biliyorum.

gemi su alıyorsa
ya kendini kandırmayı bırakacaksın
ya da yüzmeyi öğreneceksin.

ben yüzmeyi seçtim.

çünkü bazı batışlar
son değil
insanın kendine varışıdır.

✍️