Ben Yorıldum Hayat

Ben yoruldum hayat... Taşımaktan içimde biriken sessizlikleri, Kimseye anlatamadığım kırgınlıkları, Geceleri yastığıma emanet ettiğim gözyaşlarını, Ve her sabah gülümsemek zorundaymış gibi uyanmayı...

Ben yoruldum hayat... Hep eksik kalmaktan, Hep yarım bırakılmaktan, Değer verdiklerimin bir gün yabancı oluşunu izlemekten, Sevdiklerimi kaybetmekten yoruldum.

Bir zamanlar umutlarım vardı benim, Gökyüzü kadar geniş, Deniz kadar derin... Şimdi hepsi yorgun bir kuş gibi Kalbimin en kuytu köşesinde sessizce bekliyor.

Ben yoruldum hayat... Her "iyiyim" dediğimde biraz daha parçalanmaktan, İçimde fırtınalar koparken susmaktan, Kimsenin görmediği yaralarla yaşamaktan, Ve geceleri geçmişin gölgesinde kaybolmaktan.

Ne çok şey birikti içimde... Söylenemeyen sözler, Yarım kalan hayaller, Zamanında gelmeyen sevgiler... Hepsi kalbimin duvarlarına çarpıp Bir yankı gibi dönüyor bana.

Ben yoruldum hayat... Herkese yetişmeye çalışırken Kendime geç kalmaktan, Mutlu etmeye çalıştıklarım arasında En çok kendimi unutmuş olmaktan.

Şimdi yalnızca sessizce oturuyorum, Penceremin önünde... Bir zamanlar kurduğum hayaller geçiyor gözlerimin önünden. Ve ben, Onlara yetişemeyen bir çocuk gibi Arkasından bakakalıyorum.

Ben yoruldum hayat... Ama yine de nefes alıyorum. Belki alışkanlıktan, Belki umudun son kırıntısından, Belki de bir gün Her şeyin düzeleceğine dair İçimde hâlâ ölmemiş küçücük bir inançtan...

Ama bil ki hayat...

En çok da, Güçlü görünmek zorunda bırakılan Yorgun bir kalp olmaktan yoruldum... 🥀🖤