Ağaç Altında Şiiri - Erhan Ablak Şiir Adam

Oturdum düşündüm bir ağaç altında,
Melekler ağlıyordu sağımda, solumda.
Gökyüzü sustu, rüzgâr başını eğdi,
Sanki bütün dünya yas tutuyordu ardımda.

Toprağa düştü içimde kırılan umutlar,
Her yaprak bir vedayı fısıldadı usulca.
Ben sustukça geceler çoğaldı gözlerimde,
Acılar büyüdü, sessizlik konuştu yalnızca.

Bir ömür dediğim ne varsa dağıldı,
Ellerimde sadece kırık hayaller kaldı.
İnsan en çok sevdiği yerden eksiliyormuş,
Bunu da bana hayat, en acı şekilde anlattı.

Oturdum düşündüm bir ağaç altında,
Melekler ağlıyordu sağımda, solumda.
Ben değil, umutlarım gömüldü toprağa;
Gülüşlerim kaldı çok uzak bir zamanda.

Şimdi hangi yola baksam bir ayrılık çıkar,
Hangi duaya sığınsam yarım kalır cümleler.
İçimde ölen çocuk hâlâ babasını arar,
Gözlerimde yılların dinmeyen yağmuru bekler.

Ve anladım...
Bazı insanlar ölmeden de mezar olurmuş.
Nefes alırmış ama yaşamazmış.
Kalbi atarmış ama hiç kimseye dokunamazmış.

Oturdum düşündüm bir ağaç altında...
Melekler ağlıyordu sağımda, solumda.
Ben ise ilk defa kaderime değil,
İnandığım insanlara ağlıyordum aslında...