Oturdum düşündüm bir ağaç altında,
Melekler ağlıyordu sağımda, solumda.
Gökyüzü sustu, rüzgâr başını eğdi,
Sanki bütün dünya yas tutuyordu ardımda.
Gecelerden ne bekledim, ne umdum,
Her yıldızda seni sordum, unuttum sandım…
Ay yüzünü gösterdi bir an,
Ama yetmedi, yetemezdi,
Sen geceye düşen en zarif parıltıydın,
Gökyüzünden kopup kalbime konan bir ay parçası…
Ne yıldız dayanır ışığına, ne de ben sensizliğe.
Adını her andığımda, içim titrer usulca.
Ben Senin Uğruna Ölürüm
Ben senin uğruna ölürüm, Ama bunu sana söyleyemem.
Adını dilime getirsem, Kalbim ele verecek beni diye korkarım. Gözlerine biraz fazla baksam, İçimde sakladığım bütün duygular dökülecek sanırım.
Bu yüzden susuyorum.
Ben yoruldum hayat... Taşımaktan içimde biriken sessizlikleri, Kimseye anlatamadığım kırgınlıkları, Geceleri yastığıma emanet ettiğim gözyaşlarını, Ve her sabah gülümsemek zorundaymış gibi uyanmayı...
Ben yoruldum hayat... Hep eksik kalmaktan, Hep yarım bırakılmaktan, Değer verdiklerimin bir gün yabancı oluşunu izlemekten, Sevdiklerimi kaybetmekten yoruldum.
Bir gönül sayfası daha kapandı bugün,
Ne ses kaldı ardında ne de yarım bir gülüş.
Bir zamanlar ömür sandığım o güzel düşler,
Şimdi yalnızca suskunluğa yazılmış bir dönüş.
Film bitti... Herkes karakteri kadar oynadı bu hayatta, Kimi dost göründü, sırtımdan vurdu, Kimi seviyorum dedi, ilk fırtınada unuttu. Ben ise gerçek sandım sahnedeki yüzleri, Meğer herkes ezberlemiş rolünü, sözlerini.
Film bitti... Perde kapandı usulca gözlerimin önünde, Kimler geçti kalbimden, kimler iz bıraktı derinde. Alkışlar sustu, ışıklar söndü birer birer, Geriye sadece yorgun bir yürek kaldı gecelerle.
Gelecekteki kendine iyi bak, Ben artık yetişemeyeceğim yarınlarına. Bugün omuzlarında taşıdığın acıları, Belki ben değil, zaman saracak usulca.
Bir gün aynaya baktığında, Gözlerindeki yorgunluğu tanıyacaksın. Gülümserken bile eksik kalan yanını, Sessizce benden hatırlayacaksın.
İyi bak kendine... Çünkü ben, en çok seni severken tükendim. Her affedişim biraz daha öldürdü beni, Her susuşum içimde bir mezar daha kazdı.
Hak etmediğim şeyler yaşattılar bana...
Bir ömür, sevginin insanı kurtaracağına inandım.
Meğer insanı en çok, uğruna kendinden vazgeçtikleri yaralı bırakıyormuş.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!