Gecelerden ne bekledim, ne umdum,
Her yıldızda seni sordum, unuttum sandım…
Ay yüzünü gösterdi bir an,
Ama yetmedi, yetemezdi,
Sen geceye düşen en zarif parıltıydın,
Gökyüzünden kopup kalbime konan bir ay parçası…
Ne yıldız dayanır ışığına, ne de ben sensizliğe.
Adını her andığımda, içim titrer usulca.
Boşver be ustam, giden gitsin,
Bizim nasibimize yine bu ayaz düştü.
Hani canımızdan can koparıp verirler ya,
İşte o boşlukta, o büyük sessizlikteyiz şimdi.
Küçücük ellerinle tutamadığın dünya,
Bazen hüzünle bazen umutla bakıyor sana.
Nefesin ince, yüreğin güçlü çocuk,
Senin adını fısıldıyor yıldızlar her gece.
Küskünüm…
En çok da sustuklarıma,
Söyleyemediğim kelimelere,
Boğazımda düğüm olup kalan sana…
Bir ömür geçse de,
yüzünü son görüşümden yıllar aksa da
gözlerimin önünde hâlâ
o son bakışın,
Senin adın bir tebessümde başlar,
Bir çift gözde, bir anlık bakışta,
Bazen sabahın serinliğinde uyanır,
Bazen gecenin koynunda saklanır yavaşça.
Geceye fısıldadım adını yine,
Yıldızlar döküldü avuçlarıma.
Rüzgâr seni taşıdı tenime,
Sensizim… En çok da burada,
Sessiz sedasız gidiyorum senden,
Ne bir veda bıraktım ne de bir gözyaşı.
Yorgun düşmüş kalbimin son durağında,
Adını usulca sildim gözyaşlarımla.
Bir zamanlar sen diye atan yüreğim,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!