Ben Seni Yaşıyorum Şiiri - Mustafa Alp

sabah gözünü açtığında
oh be diyorsan hala,
içine bir kuş konmuştur mutlaka
ya da hayat, sen fark etmeden
usulca omzuna dokunmuştur.

bak, öyle büyük laflara gerek yok,
yaşamak dediğin
bazen dişini fırçalarken aynaya bakıp
lan ben buradayım diyebilmektir.

ve inan,
herkesin harcı değildir bu cümle.

sen mesela.
yanımda nefes alırken
dünya biraz daha dünya oluyor,
abartmıyorum,
ekmeğin kokusu gibi
sabah çayı gibi.
yoksa eksik.

dokunmak diyorsun ya,
öyle herkesin bildiği gibi değil,
parmak uçlarımız değdiğinde
zaman duruyor sanki,
bir ömür sığıyor o kısacık ana
ve kimse bilmiyor
bizden başka.

sevmek.
işte en bela kelime.
herkesin dilinde,
ama kimsenin hakkını veremediği.

ben seni
öyle süslü cümlelerle değil,
sinir olduğum halinle,
suskunluğunla,
bazen de dayanılmazlığınla seviyorum.
çünkü insan dediğin
tam da oralarda gerçek.

her zerre diyorsun ya.
ben saymayı bıraktım,
bir bakışın yetiyor
dağılmama.

ve biliyor musun?
yaşamak dediğin
büyük mucizeler falan değil,
senin omzuna başımı koyduğum
o kısa anlar.

geri kalanı laf,
yaşanmamış cümle kalabalığı.

ben seni yaşıyorum işte,
abartısız,
hesapsız,
babamın dediği gibi
biraz isyan, biraz sevdalı.

ve en çok da
gerçek.