Ben Kalmadı Bende Şiiri - Zeki Dengiz

BEN KALMADI BENDE

İçimde kalmadı bir damla boş yer,
Tepeden tırnağa sen dolup taştım.
Doymadım sevgine, biraz daha ver;
Eski sevgilerden biraz yer açtım.

Sana bu sevgiyle aşkım nedendir?
Hatırlarım hafif, şöyle bir baktım
Bendeki ateşin kökü sendedir;
Sevdamı saçının, teline taktım.

Kırk yıldır gezmişim boşu boşuna,
Seni görünce ben, kendimi buldum.
Bir an sendeleyip, göz kırpışına,
Arayıp kendimde, ben seni buldum.

Ayrılmak senden mi? Ölüm sayılır.
Yaftama, adını yazmış celladım.
Özlemek, derinden geriyor beni,
Süreyya'da sana, elim salladım.

Ekmeğim, aşımsın diyemem amma,
İştahım gözünün bir bakışında.
Sen yoksan yanımda, dar bana sema;
Bir ilmek gibiyim her nakışında.

Yokluğun hastalık, varlığın çok doz,
Aklımdan çıkmıyor bir an hayalin.
Üzerimden eksik, olmaz o bir çift göz,
Yüzümde dolaşır her an ellerin.

Sesim titrer, konuşamam yanında.
Tarifsiz bir şey var, herkeste noksan.
Sevgin dolaşıyor, her an kanımda;
İsmini bulacaksın kalbimi açsan.

Ümidindir, var eden sıcaklığımı.
Güneş mi, ateş mi, fer midir bilmem.
Gülüşün bitirir, tutukluğumu;
İlaç mı, sevgi mi, aşk mıdır bilmem?

Bilemem bu aşk bizi, nereye alır,
Belki bir visale çıkar yolumuz.
Aşk ateşinden belki külümüz kalır,
Belki de ölümdür ortak sonumuz.

Göreceksem eğer bir başka yerde,
Hiç önemli değil ne zaman, nerede.
İnşallah buluşmak varsa kaderde,
Sevmek değil midir çare her derde?