Belkinin Yalanı Şiiri - Mustafa Alp

umut dediğin
kendine söylediğin bir sürü yalandır
demişsin ya
haklısın be agop.
ama eksik söylemişsin
çünkü umut bazen
insanın kendine attığı en güzel kazıktır.

ben umut ettim mesela
sokak köşesinde bekledim
geceyi sabaha bağlayan o ince çizgide
birinin gelmesini değil,
bir şeylerin düzelmesini bekledim.

gelmedi.
düzelmedi.

ama ben yine de
cebime üç beş umut sıkıştırıp çıktım sokağa
sigaramın dumanına karıştırdım
belki dedim
belki bu sefer.

lan dedim kendi kendime
insan kaç kere kandırır kendini?
kaç kere aynı yerden kırılır da
aynı yerden bağlanmaya çalışır?

umut dediğin
biraz da inatmış meğer
biraz da aptallık
biraz da ben hala buradayım,
deme biçimiymiş
hayata karşı.

çünkü vazgeçmek kolay
ama umut etmek.
işte o var ya
adamın içine çöken bir yangını
gülümseyerek taşımaktır.

ben umudu bıraktım sandım bir ara
yeminle bıraktım
bitti dedim
bundan sonra ne beklenti, ne hayal.

sonra bir sabah
güneş yüzüme vurdu
çaydanlık fokurdadı
bir kuş öttü penceremde

ulan dedim.
yine içimde bir şey kıpırdadı.

işte o an anladım
umut dediğin
öldü sanırsın
ama mezarını bile kazamazsın
çünkü hep biraz diri kalır içinde.

yani evet.
umut bir sürü yalan belki
ama insan dediğin
o yalanlarla ayakta duruyor be.

yıkılsak da
dağılsak da
küfür ede ede yaşasak da
içimizden bir ses hep diyor ki.

belki.

ve biz
o belki'nin peşinden
koca bir ömrü sürüklüyoruz.