Bekleyen Yolcu Şiiri - Yücel Özkü

BEKLEYEN YOLCU
İçimde adı konmamış bir istasyon ağrır,
Bir valiz gibi sürüklerim kendimi gecelere,
Ne zaman geçeceği bilinmeyen bir trenin
Camlarında silikleşir yüzüm her seferinde.

Her bekleyiş biraz daha eksiltir beni,
Saatler değil, suskunluk yaşlanır içimde,
Bir peronda unutulmuş gibi kalırım
Ne giden gelir ne de kalan döner geriye.

Hüzün, sessizce yerleşir omuzlarıma,
Ne sorulur ne anlatılır bu yorgunluk,
Sanki içimde kırılmış bir yön duygusu
Beni hep yanlış bir sabaha uyanık tutar.

Gözlerim alışır gidenlerin gölgesine,
Kalbim alışamaz hiçbir vedaya,
Bir boşluk büyür adım attıkça
Sanki hayat geri çekilir benden usulca.

Bileti kesilmiş ama hareket saati belli olmayan bir yolcudur insan,
Beklemek bile artık bir teselli değildir,
Sadece içten içe bilirim ki
Giden şey bazen geri dönmez, sadece eksiltir.

Yücel ÖZKÜ
18 Nisan 2026/17:52