Beklemiştik Şiiri - Kasım Kobakçı

Yüzyıllar süresince şu cihanda,
Keser vasfıyla ahşap beklemiştik.
Aydınlık düşlerde karanlık anda,
Gümüş yüklü hazine beklemiştik.
*
Tepeye tırmandık dibe inerken,
Kusursuz menzile ümit ederken,
Şahsımızda ulu dağı gizlerken,
Komşudan ufak tefek beklemiştik.
*
Fark etmeden gerçeğe yönelince,
Mevcut sahalarda rahat gezince,
Soylu atlarımız yavaş gidince,
Taylara otomobil beklemiştik.
*
Gemi inşa edip limanda saydık,
Yelkeni açmadan maziye kaydık,
Fırtına öncesi kökleri yaydık,
Kasırga koparken yel beklemiştik.
*
Fani heveslerle yola taparken,
Gerçekten ayrılıp terse saparken,
Zalimler mazluma kuyu kazarken,
Cansız fidanlardan gül beklemiştik.
*
Memleketin garibi büktü boyun,
Zenginler merhametsiz kurdu oyun,
Meydanlarda sahipsiz kaldı koyun,
Tekrardan kanmaya laf beklemiştik.
*
Meydanda cesurduk evde korkaktık,
Dere kenarında çamur bataktık,
Gerçeğin yolundan epey uzaktık,
Tabelada sahte yön beklemiştik.
*
Sıcağın bağrında üşüdük kaldık,
Kışın ortasında terlere daldık,
Sonsuzluk çölünden seraplar aldık,
Gökyüzünden kuru yer beklemiştik.
*
Cahilin sözünü hikmet sanarak,
Zalimin zulmüne sessiz kanarak,
Ateşin üstünde donup yanarak,
Kıvılcımdan koca kor beklemiştik.
*
Son sözü söylerken kalem kırıldı,
Mahkeme duvarı kana karıldı,
Mazlumun ahıyla dağlar yarıldı,
Adaletten Hakka ses beklemiştik.